łukasz czuj prywatna interstrefa

Zespół muzyczny w składzie: Piotr Płonka - gitary, banjo, Marek Henryk Mars - bas, Marek Krupa - klawisz, akordeon, saksofon, Damian Mielec - instrumenty perkusyjne.

7 sierpnia 2010 gramy "LENINGRAD" w KATOWICACH w ramach "Letniego ogrodu teatralnego" organizowanego przez Teatr KOREZ. Godzina 21.00

30 września 2009 zagraliśmy Leningrad na otwarcie XVI Międzynarodowych Konfrontacji Teatralnych w Lublinie

9 grudnia 2009 zakończyliśmy objazd w ramach programu "Teatr Polska". Zagraliśmy w Dzierżoniowie, Trzebnicy, Głogowie, Bogatyni i Wołowie.

24 listopada 2009 spektakl zdobył główną nagrodę na XV Międzynarodowym Festiwalu "ZDERZENIA" w Kłodzku

"Bardzo żywo, dobrze zareagowano na "Leningrad". Ten muzyczny spektakl przywieziony przez Teatr Piosenki z Wrocławia składa się z piosenek Siegieja Sznurowa, założyciela grupy "Leningrad", legendarnej formacji muzyki niezależnej w Rosji. Sznur budzi się z libacji,

przychodzą kumple, grają i piją, jednym słowem - wielka demolka i dobra muzyka. Brawa dla Mariusza Kiljana i Tomasza Marsa oraz kapeli, było ekstra."

"Festiwal otworzył „Leningrad” – niecenzuralny i niepoprawny w każdy możliwy sposób spektakl Teatru Piosenki. Dwóch rozśpiewanych, roztańczonych aktorów z orkiestrą snuło refleksje o wszelkich sprawach życia – czynnościach fizjologicznych, emigracji, puszczalskiej Katiuszy i codziennej beznadziei. A wnioski wygłaszali na chwiejących się nogach i przy brzęku butelek.

Ta „pieśń dziadowska”, zaczerpnięta od rosyjskiej grupy Leningrad pod wieloma względami opowiada o współczesnej Polsce."

W środę wieczorem odbyło się otwarcie 14. Międzynarodowego Festiwalu "Konfrontacje Teatralne". Na tę okoliczność organizatorzy zafundowali widzom bardzo energetyczny spektakl wrocławskiego Teatru Piosenki pt. "Leningrad".

Sztuka powstała na kanwie pieśni legendarnego rosyjskiego barda Siergieja "Sznura" Sznurowa, lidera grupy "Leningrad", porównywanego do naszego polskiego Kazika Staszewskiego, czy Macieja Maleńczuka. Muzyka tej formacji to punk rock, z anarchistyczno-alkoholowymi tekstami.(...) Scena przypominała pobojowisko po imprezie. Zaczyna się nowy dzień, dzwoni budzik. Ktoś się budzi na kacu, poszukuje wody... coś rzępoli i układa nowy tekst. Stopniowo dochodzą kompani i zaczyna się nucenie, aż w końcu ku zadowoleniu widzów śpiew pieśni. Z początku wulgarne, odnoszące się do korzeni punk rocka, do anarchii. Przez teksty przebija codzienność i szarość, którą muzycy usiłowali sobie urozmaicić alkoholem i innymi środkami odurzającymi. Od odartych z jakiegokolwiek romantyzmu pieśni, stopniowo aktorzy przechodzą do pieśni, gdzie słowo jest najwyższych lotów, a teksty - po prostu poezją.

Sztukę rozpisano na dwóch aktorów, Mariusza Kiljana i Tomasza Marsa, którzy po mistrzowsku zaśpiewali teksty. Wykonanie ich wymagało od aktorów nie tylko dobrych możliwości wokalnych, ale i opanowania ruchów charakterystycznych dla artystów grających koncerty punk rockowe. Dzięki temu całość była bardzo autentyczna i porywająca. Byli oni pełni ekspresji, nabuzowani wręcz tekstami, które śpiewali. Szkoda, że pod sceną nie można było poskakać, gdyż nogi same się do tego rwały. Towarzyszył im czteroosobowy zespół muzyczny, dzięki któremu ze sceny słyszeliśmy perkusję, banjo, gitary, czy pianino. Muzycy elektryzowali publiczność, a gitarowe riffy na długo zapadną mi w pamięci.

Widzowie przeżyli świetny "koncert", choć w iście teatralnej oprawie. Działały dymiarki, światła, scenografia. Miłośnicy rockowych klimatów na pewno wyszli zachwyceni. Co ciekawe, wykonawcy długo nie mogli zejść ze sceny i bisowali. Publiczność zaś przez cały czas bardzo żywo reagowała na wszystkie niuanse tekstowe, często klaskała w rytm piosenek. Ich słowa pozostają w głowie na długo po opuszczeniu sali teatralnej, dźwięczą, świetnie komentując świat, w którym żyjemy.

"Konfrontacje" rozpoczęły się bardzo mocnym akcentem, wręcz rewelacyjnym spektaklem "Leningrad". Pozostaje nam tylko ze zniecierpliwieniem czekać na kolejne festiwalowe spektakle, oraz na zakończenie, gdzie będziemy mogli usłyszeć na żywo "Sznura" z jego nową formacją "Rubl".

-- 2 sierpnia w ramach 6 Letniego Przeglądu Małych Form w Teatrze Bagatela (scena na ul. Sarego) - pokazany został spektakl "LENINGRAD" z wrocławskiego Teatru Piosenki. Przyjęcie było bardzo gorące - zagraliśmy kilka bisów. Powyżej możecie obejrzeć fragment ze spektaklu zagranego w kwietniu 2009 we Wrocławiu.

21 marca 2009 odbyła się premiera spektaklu "REWIZOR" opartego na tekście Mikołaja Gogola.

Występują m.in. : Mirosław Neinert, Rafał Sawicki, Kazimierz Czapla, Adam Myrczek i wielu innych, znakomitych aktorów.

Rewizor" odmieniony

"Rewizor" w reż. Łukasza Czuja w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej.

Pisze zn [Zdzisław Niemiec] w Kronice Beskidzkiej.

«Kto chce się gorzko pośmiać, być może z samego siebie, może obejrzeć najnowszą premierę bielskiego Teatru Polskiego - "Rewizora" według tekstu Mikołaja Gogola. Słynna pięcioaktowa tragikomedia została przez krakowskiego reżysera Łukasza Czuja mocno przykrojona i pozmieniana.

Powstało duże, dynamiczne widowisko - uczestniczy w nim 13 aktorów. Spodoba się głównie widzom, którzy akceptują teatralny eklektyzm, czyli eksperymenty i żonglowanie konwencjami. Czuj zmienił bowiem czas akcji, przenosząc bohaterów sztuki z carskiej Rosji do okresu budowy komunizmu. Czuj podkreśla oczywisty fakt, że Gogolowskie typy - kombinatorzy, łapówkarze, krętacze, karierowicze - funkcjonują w każdej epoce. Mieścinę, w której rządzi Horodniczy, Czuj zamienił w ponury fabryczny moloch. Aktorzy przypominają wielkie marionetki, wykonują przejaskrawione ruchy i gesty.

Bohaterowie nie tyle rozmawiają, co krzyczą. I trudno ich polubić, gdyż wyeksponowano Jedynie ich negatywne cechy. Są wszakże pewne różnice - najbardziej obrzydliwy jest brany za urzędnika, który przyjechał na kontrolę, moskiewski cwaniaczek Chlestakow (Rafał Sawicki), a grany gościnnie przez Mirosława Neinerta z katowickiego Teatru Korez. Gospodarz mieściny, czyli Horodniczy, jest w finale po prostu żałosny.

Łukasz Czuj, wiedząc, że opowiada ogólnie znaną historię, posłużył się nowym, bardzo współcześnie brzmiącym przekładem i postawił na montaż wizualnych atrakcji, wykorzystując między innymi elementy pantornimy, teatru cieni i gagi z filmowych burlesek. Zorganizował błazenadę pełną aluzji i konsekwentną w swym szaleństwie. Pomógł mu bardzo sprawnie grający zespół Teatru Polskiego. W efekcie mamy "Rewizora", jakiego mało kto by się spodziewał.»

""Rewizor" odmieniony" [Zdzisław Niemiec] Kronika Beskidzka nr 12/26.03 30-03-2009

Ryba psuje się od głowy

Rewizor" w reżyserii i adaptacji Łukasza Czuja zyskuje nie tylko dzięki aktualności, ale również dzięki reżyserskiemu konceptowi. Zamiast umieścić akcję w drobnoszlacheckim dworku, przenosi ją do fabryki, w której produkuje się broń. Zamiast czasów cara Mikołaja - czasy Józefa Stalina. Damy nie paradują w sukniach, a w mundurach. Zresztą o żadnym paradowaniu mowy nie ma. Marsz i pijackie zataczanie się, to główne sposoby przemieszczania się bohaterów na scenie (świetny ruch sceniczny - Jerzy Waligóra). Aktor staje się komediantem z budy jarmarcznej. Tutaj nie ma miejsca na przeżywanie i tworzenie portretów psychologicznych ze szkoły Konstantego Stanisławskiego. Zamiast tego pojawia się aktor ze szkoły Wsiewołodowa Meyerholda: sportowiec, mim, akrobata, który dociera do widza poprzez przejaskrawienie i użycie ekspresywnych środków wyrazu.

Reżyser zrezygnował też z popularnego przekładu Juliana Tuwima, na rzecz przekładu Agnieszki Lubomiry Piotrowskiej, gdyż język Tuwima okazał się dla potrzeb sztuki zbyt wysublimowany i gładki. Czuj chciał, na ile jest to możliwe, wydobyć z tekstu jego pierwotne znaczenie.

Wraz z Piotrowską tworzą swoisty palimpsest, rezygnują z niektórych scen, modyfikują je na rzecz intersemiotycznych powiązań chociażby z "Mistrzem i Małgorzatą". Scena w restauracji zostaje fantastycznie wydobyta poprzez grę cieni, a rozmowa pomiędzy Chlestakowem (Rafał Sawicki) i kelnerem zostaje ukazana (w postaci rockowej piosenki - doskonała muzyka Krzysztof Filus) na końcu - w scenie wystylizowanej na ostatnią wieczerzę, gdzie bohaterowie kontemplują zawieszone u sufitu obrazy ryb-kielichów z hostią, a zaraz później w szaleńczym amoku dokonują rytualnego mordu na kozłach ofiarnych: Dobczyńskim (Adam Myrczek) i Bobczyńskim (Sławomir Miska). Spektakl naszpikowano wieloma symbolami, szczególnie mocno symbolem ryby. Ryba będąca znakiem pierwszych chrześcijan tutaj staje się znakiem pogan. Z tekstu zostały usunięte wszelkie frazy dotyczące Boga. W fabryce transcendencja nie ma racji bytu, ale ponieważ człowiek jest istotą religijną, mającą w sobie potrzebę wiary i oddawania czci Absolutowi, tworzy sobie Boga immanentnego - pieniądz. Bohaterowie płacą nie monetami, czy banknotami, ale blaszkami w kształcie ryby, a u sufitu na miejscu krzyża - wisi ryba. Tutaj wszystko kręci się wokół mamony. Maria (Magdalena Korczyńska) chce wyjść za Chlestakowa nie z miłości, a dla pozycji i wygód, które czekają na nią w stolicy. A zatem w świecie Czuja nie ma miejsca na wartości. Z zaściankowego, ale przyjaznego świata Gogola, sprowadza świat do piekła. Zamyka w fabryce, gdzie pytanie: Być, czy mieć? - staje się pytaniem retorycznym.

"Kto kupi bilet na "Leningrad" we wrocławskim Teatrze Piosenki, nie pożałuje. Premiera spektaklu świetnie pasuje do konwencji sceny. Warstwa koncertowa jest żywa, ostra, niebanalna. "Leningrad" to opowieść o nocnej libacji w pewnym mieszkaniu. Libacji będącej manifestacją swoistej życiowej filozofii...."

(...) Oglądając którykolwiek publiczny występ Leningradu ma się wrażenie, że to szalony jam bandy abnegatów, obwiesiów i gagatków z petersubrskich melin. Brzmienie fatalne, połowy tekstów nie słychać, światła odpustowe, wykonawcy pijani, ale już po kilku minutach wiadomo, że to najlepszy koncert, jaki w życiu widziałeś. Sznurow i jego kompani dzielą się żądzą zabawy do upadłego, złością i radością, zamętem i bzdurą. Czy można powtórzyć ten efekt bez ich udziału? Zagrać ich piosenki tak, żeby nikt za prawdziwym Sznurowem nie tęsknił. Ano można. We wrocławskim Teatrze Piosenki na afiszu dziwny gatunkowy humbug „Leningrad”. To nie jest koncert typowego tribute band, propozycja tylko dla fanów zespołu, ale spektakl pełen punkowej energii, muzyczna opowieść o przeklętej, pijanej Rosji i kolejnym straconym pokoleniu. Reżyser Łukasz Czuj założył, że podglądamy wspólne pijackie muzykowanie grupy przyjaciół.(...)

(...)Oto w minioną sobotę Wrocławski Teatr Piosenki, od pewnego czasu kierowany przez Mariusza Kiljana, dał premierę. Piosenki rosyjskiego zespołu rockowego "Leningrad", przełożone świetnie (co nie było łatwe, choćby z uwagi na niespotykaną w polszczyźnie ilość wulgaryzmów) przez krakowianina Michała Chludzińskiego, ułożone na scenie przez krakowskiego reżysera Łukasza Czuja - okazały się materiałem fascynującym.

Znalazły też w Krakowie znakomitych wykonawców: jednym z dwóch protagonistów, wcielających się
w postaci zbuntowanych rosyjskich artystów, okazał się dobrze nam znany Tomasz Mars. To rola jego życia (krótkiego jeszcze, ale pewien jestem - ważnego dla polskiej estrady artystycznej).(...)

	Czterdzieści dziewięć Projekt Czuj-Czyżewska	TANGO OBERIU 1928. Teatr Rozrywki w Chorzowie Premiera marzec 1997, debiut na zawodowej scenie!!! Rzeczpospolita po premierze napisała: OPOWIEŚCI JEDENASTU KATÓW czyli opowieści o kabaretach niemieckich z początku XX w. Spektakl potem był grany w drugiej wersji jako "Berlińska rewia kabaretowa" Teatr Ludowy w Krakowie, grudzień 2000 Songiem "Ja jestem wamp" z tego spektaklu Janusz Radek wygrał Festiwal Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu w roku 2003! Recenzje z sieci: http://www.megalopolis.art.pl/index.php?id=magazyn\|magazyn/teatr_art_09
	Bal u Wolanda Teatr Rozrywki w Chorzowie
	Bitwy Teatr na Woli w Warszawie
	Cafe Panika Teatr Współczesny we Wrocławiu	"SEN POGODNEGO KARALUCHA" Teatr Mniejszy w Krakowie, Teatr im. Słowackiego w Krakowie (foto: Łukasz Woźniak) Druga część (po debiutanckim "Tango Oberiu. 1928" z Teatru Rozrywki) trylogii oberiucko-dadaistycznej odkrywającej dla polskiego teatru literaturę rosyjskiej awangardy z lat 20. XX wieku Spektakl nagrodzony m.in. na Kontrapunkcie w Szczecinie w roku 2000 "SYMFONICZNA WAZELINA.1917" Teatr Ludowy w Krakowie (foto: Łukasz Woźniak) Podróż do świata dadaistów, gra w umieranie, rozgrywająca się w malarskiej przestrzeni Michała Urbana Finałowa część trylogii oberiucko-dadaistycznej
	Królowa Nocy Scena Alchemia w Krakowie
	Gombrowicz.Opereta Muerta Teatr Studio w Warszawie
	Pan Kazimierz Fundacja Poemat

Celebryci też miewają talent

Obok tej wystawy nie da się przejść obojętnie

Pracownicy Muzeum Historycznego miasta Krakowa mogą być z siebie dumni. Na ul. Lipowej 4 stworzyli jedną z najlepszych ekspozycji w Polsce. "Kraków - czas okupacji 1939-1945" jest daleki od pouczania, ale po wystawie nie da się przejść obojętnie.

Rewizor" odmieniony

"Rewizor" w reż. Łukasza Czuja w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej.

Pisze zn [Zdzisław Niemiec] w Kronice Beskidzkiej.

Ryba psuje się od głowy