łukasz czuj
prywatna interstrefa

Spektakle zrealizowane

Od roku 1995 (debiut widowiskiem plenerowym "Noc Chasydów") do roku 2009 zrealizowałem ponad 35 spektakli i projektów muzycznych.

Swoją działalność artystyczną realizuję poprzez:

- spektakle dramatyczne oraz dramatyczno-muzyczne

- widowiska plenerowe, akcje teatralne, happeningi

- projekty muzyczne

Pełny spis zrealizowanych tytułów znajduje się TUTAJ, natomiast recenzje ze spektakli znajdują się TUTAJ

W ramach cyklu "Czytanie dramatu" zrealizowałem także 12 prezentacji.

Poniżej zamieszczam, krótką dokumentację najważniejszych realizacji.

Noc Chasydów
V Festiwal Kultury Żydowskiej

Widowisko plenerowe rozegrane na
placu przy ulicy Józefa i Wąskiej na Kazimierzu
Tekst na podstawie tekstów Martina Bubera, pieśni trad.
Premiera:  25.06.1995

scenariusz i reżyseria Łukasz Czuj
scenografia: Michał Urban
produkcja: Agnieszka Traczewska
wystąpili: Marta Bizoń, Wojciech Szawul, 
Andrzej Deskur, Bogdan Brzyski, Grzegorz  Miśtal,
Zbyszek Dziduch, Dariusz Toczek, Krzystof Wnuk, Piotr 
Bujno, Michał Konarski, Adam Nawojczyk
Orkiestra św. Mikołaja

zobacz więcej zdjęć

Przygotowany na V Festiwal Kultury Żydowskiej, prezentowany u zbiegu ulic Wąskiej i Józefa w Krakowie dla ponad 

3000 widzów. Wykonawcami spektaklu byli aktorzy scen krakowskich, studenci PWST oraz muzycy. W ramach 

zdarzenia stworzona została rozbudowana scenografia ogarniającą całą przestrzeń placu, łącznie z znajdującą się 

tam synagogą Wysoką, kamienicami oraz budynkiem szkoły. Spektakl zapoczątkował cykl zdarzeń realizujących 

ideę "miejsca znalezionego", odwołujących się do przeszłości i pamięci przestrzeni miejskich w Krakowie.

Tango Oberiu. 1928
Teatr Rozrywki w Chorzowie
 

Rewia pure nonsense z ponurym zakończeniem
Na podstawie utworów Daniła Charmsa, Aleksandra 
Wwiedieńskiego, Mikołaja Zabołockiego i Mikołaja 
Olejnikowa
Prapremiera -  luty 1997
scenariusz i reżyseria Łukasz Czuj
scenografia: Michał Urban
muzyka: Dominik Pietraszko
choreografia: Jacek Tomasik
wystąpili: Anna Ratajczyk, Alona Szostak, Róża Miczko, 
Artur Święs, Robert Talarczyk, Krzysztof Wierzchowski, 
Mirosław Książek

Spektakl nagrodzony za scenariusz i reżyserię oraz główną rolę żeńską na I Festiwalu Teatrów 

Dramatycznych w Zabrzu, 1999

Zaproszony na: Festiwal "Zderzenia" w Kłodzku, 
Festiwal Komedii w Tarnowie, gościnne pokazy w 
Warszawie, Krakowie

"Chorzowskie przedstawienie jest debiutem reżyserskim Łukasza Czuja na profesjonalnej scenie. Debiutem

 rewelacyjnym.  Moim zdaniem oryginalność spojrzenia młodego reżysera usuwa w cień dokonania poprzedników."

Janusz R. Kowalczyk Rzeczpospolita

"Niewątpliwym atutem (...) jest sięgnięcie po nie znane raczej polskiemu czytelnikowi teksty rosyjskich pisarzy lat
dwudziestych (pokrewnych zachodnioeuropejskim dadaistom i surrealistom, tytułowych Oberiutów) i nadanie 
im ciekawej, pełnej ludyczności, ale i nostalgii, scenicznej formy rewii pure nonsense. Autorzy inscenizacji - 
młodzi krakowscy artyści zadbali o to, by sceniczny kształt przedstawienia stanowił harmonijną  słowno-muzyczno

-wizualną całość."
 Katarzyna Krzyżan "Gazeta w Krakowie

Sen pogodnego karalucha
Teatr Mniejszy w Krakowie, Teatr im. Słowackiego  

Seans dramatyczny na podstawie tekstów  Daniła Charmsa, Aleksandra Wwiedieńskiego 

i apokryfów Łukasz Czuja
Premiera marzec 1999
scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
scenografia: Michał Urban
muzyka: Dominik Pietraszko
choreografia: Jacek Tomasik
kier. muzyczne: Halina Jarczyk
Wystąpili: Błażej Wójcik, Radosław Krzyżowski, 
Dominika Bednarczyk, Agnieszka Korzeniowska/ 
Katarzyna Ornatkiewicz

Błażej  Wójcik i Radosław Krzyżowski otrzymali  Nagrodę Dziennikarzy na Festiwalu Kontrapunkt, 2000    Spektakl uznany za najciekawsze przedstawienie  sceny  offowej  w Krakowie w roku 1999

"Kilka razy coś dławi za gardło, zwłaszcza w jedynej kilkuminutowej scenie śpiewanej, ale próżno szukać w 
"Karaluchu" taniej ckliwości i liryzmu. Wzruszenie bierze się tu z uświadomienia faktu, że reżyser mówi nagle o 
rzeczach bardzo osobistych: jak strach przed śmiercią, pytanie o Boga, ucieczka od samotności, marzenie o kobiecie.
 Nie jest to jednak wcale przedstawienie pełne pesymizmu. Przecież możemy wybrać sobie postać, w której przyjdzie 
do nas Śmierć. U Czuja, w zgodzie z tradycją, kostucha jest kobietą. Jawi się raz jako Alicja (Dominika Bednarczyk), 
przypominając do złudzenia Gelsominę z "La Strady" Felliniego, raz jako Elżbieta Bam, kobieta wamp (Agnieszka 
Korzeniowska). W ostatniej scenie Alicja-Gelsomina pisze coś na murze bramy śmierci - nie wiadomo, wyrok, 
błogosławieństwo, nekrolog, zaklęcie. A może po prostu bawiąc się, muska palcem niewidzialny piasek życia, który 
zaraz zakryją fale czasu. Nie wiem, jak wygląda śmierć, ale wiem, dlaczego Czuj chce, żeby ta, która przyjdzie do jego 
bohatera, przypominała Gelsominę. Tak po prostu jest lżej. "
Łukasz Drewniak, Tygodnik Powszechny kwiecień 1999

zobacz prezentację spektaklu: foto, recenzje!!! 

Symfoniczna Wazelina 1917" jest bardzo dobrym przedstawieniem. Łukasz Czuj, jak mało który młody twórca wie, 

 o co mu chodzi w teatrze i do czego zmierza. Bawi go absurd, destrukcja konwencji językowych, budowanie 

 jak sam mówi - obrazu pozornie alogicznego chaosu. Jego teatr, podobnie jak teatr Kantora, oscyluje wokół dwóch pojęć 

-  miłości i śmierci. 
W tym przedstawieniu widz ma największą przyjemność w oglądaniu aktorów. Nieprawdopodobna świeżość środków i brak 
jakiejkolwiek sztampy - to podstawowe wrażenie. Na codzień niezbyt znani aktorzy są u Czuja perfekcyjni i świetni. "
Elżbieta Konieczna "Miesiąc w Krakowie

"Symfoniczna wazelina 1917" była domknięciem opowieści rozpoczętej spektaklem Tango Oberiu 1928 (Teatr Rozrywki 
w Chorzowie, luty 1997) i kontynuowanej "Snem pogodnego karalucha" (Teatr Mniejszy w Krakowie, marzec 1999). 
Poprzednie dwa spektakle - oparte były na tekstach Oberiutów - głównie Daniiła Charmsa. Tym razem kanwę 
opowieści stanowiły fragmenty utworów Tristana Tzary, Hansa Arpa, Georgesa Ribbemonta-Dessanignes, Hugo 
Balla, Pablo Picassa, choć i tym razem nie mogło zabraknąć trzech krótkich miniatur Charmsa. Oprócz tego w 
scenariuszu znalazły się dadaistyczne apokryfy, do których autorstwa muszę się przyznać. Niektóre postacie nosiły 
prawdziwe nazwiska (Tzara, Serner, Ball) - ale nie poszukujcie w nich tropów biograficznych, zostały na nowo 
wymyślone - tak jak Anna Blume (szpieg), Nadia, Monsigniore Uljanow (tajemniczy gość w białym smokingu) czy 
Chimeryczny Lokator (wypożyczony od Rolanda Topora). 
 

Dom Oberiu

Krakowskie Reminiscencje Teatralne

akcja plastyczno-teatralna rozgrywająca się we wnętrzu dawnego Pałacu Ślubów w Krakowie

Premiera: marzec 2000

scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
scenografia: Michał Urban, Dariusz Woźniak
wystąpili: Jerzy Fedorowicz, Tadeusz P.Łomnicki, Jerzy Święch, Michał Chludziński, Karol Zapała,  uczniowie liceum im. Bursy, studenci teatrologii UJ i PWST, muzycy z zespołu "Kapela Niewiernego Tomasza"

Studnia Skarbnika

Teatr Muzyczny w Gliwicach na zaproszenie

Wystawy Światowej EXPO 2000 w Hanowerze

spektakl teatru tańca

Premiera: czerwiec 2000

scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj

choreografia: Marta Pietruszka

muzyka: Marek Bazela

kostiumy i maski: Michał Urban

wystąpili: Katarzyna Gruca, Jurij Stesew, Małgorzata Szczepara, Kamila Święcicka, Ewa Witkowicz, Tomasz Drożdż, Tomasz Dynarowicz, Sebastian Fiedor, Bogdan Szolc, Tomasz Sośnik oraz Katarzyna Wysłucha (śpiew), Marek Bazela (fortepian), Adam Zając (skrzypce), Grzegorz Janusz (wiolonczela).

Spektakl, który swoją premierę miał w 2000 r. w ramach Dni Śląskich na Wystawie Światowej EXPO w Hanowerze. Był również pokazywany w Londynie i na Gliwickich Spotkaniach Teatralnych. Opowiedzianą w nim historię zainspirowały śląskie legendy i podania. Bohaterowie to Stworoki - wspólnota niesfornych śląskich duszków rodem z Bierunia, które w podaniach ukazują się jako osobliwy panteon bożków: mających swoje imiona, zwyczaje i indywidualne cechy. Autorzy Studni odnaleźli wiele analogii pomiędzy bieruńskimi typami a specyficznym klimatem szalonych lat 60. i 70., spektakl rozgrywa się więc w estetyce tamtych, również już legendarnych lat.

Opowieści Jedenastu Katów
Teatr Ludowy w Krakowie

Nocna rewia na podst. tekstów z kabaretów niemieckojęzycznych z początku XX wieku
Premiera: grudzień 2000 scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
scenografia: Michał Urban
aranżacje: Jan Jarczyk

kierownictwo muzczne: Halina Jarczyk
choreografia: Rafał Dziemidok
wystąpili: Tomasz Wysocki, Andrzej Deskur, Tadeusz 
Łomnicki, Magdalena Nieć, Jagoda Pietruszkówna, 
Krzysztof Gadacz, Tomasz Szimscheiner, Janusz Radek, Michał Chludziński, Błażej Wójcik, Stanisław Berny, Małgorzata Krzysica, Iwona Konieczkowska oraz zespół "Czarna Papyka"

http://www.pangapank.com/11katow/menu.htm

"Opowieści Jedenastu Katów" mają podtytuł "Nocna rewia" Opowieści Jedenastu Katów" mają podtytuł "Nocna rewia

 kabaretowa, czyli pięć egzekucji z niepokojącym prologiem". Scenariusz i reżyseria Łukasza Czuja. To wiarygodne

 nazwisko w Krakowie. Jest on autorem kilku świeżych, bezpretensjonalnych, śmiesznych spektakli, opartych na

 purnonsensownym poczuciu humoru. To przedstawienie również nikogo nie zawiodło. Jest rewią nawiązującą do tradycji

 najlepszych międzywojennych kabaretów Monachium, Berlina, Zurychu, Wiednia. Z tamtych też czasów i miejsc pochodzą

 piosenki. Łukasz Czuj należy do garstki twórców młodego pokolenia, którzy potrafią reżyserować aktorów. To brzmi jak

 tautologia, ale naprawdę do rzadkości należy umiejętność wymyślania dla aktorów sytuacji śmiesznych, niebanalnych,

 zaskakujących widza. Pomysł i zabawa. Zabawa w pomysły. Leciutka! Pyszne postaci, w których z trudem rozpoznaje się

 niektórych aktorów Teatru Ludowego. Jedyną pretensję mam o to, że przedstawienie jest troszeczkę za długie. Ale ma

 fantastyczny rozmach inscenizacyjny. Nie mówiąc już o tym, że cały zespół świetnie się rusza i dobrze śpiewa."

Elżbieta Konieczna - Miesiąc w Krakowie

Dwa

Teatr Wybrzeże w Gdańsku

Spektakl według dramatu Jima Cartwrighta

premiera: czerwiec 2001

reżyseria, opracowanie muzyczne: Łukasz Czuj

scenografia: Michał Urban

wystąpili: Dorota Kolak, Grzegorz Chrapkiewicz

"Premiera spektaklu "Dwa" odbyła się w sobotę na Scenie Malarnia teatru Wybrzeże w Gdańsku. Bohaterowie sztuki

 spotykają się w pubie. Cartwright opisał galerię pięknych postaci, z których każda sama czuje się mocno niepełna,

 potrzebuje jakiegoś schronienia się, zakorzenienia w drugiej osobie, czasem rozpaczliwie chwyta się swojego partnera,

 nawet myśli czy uczucia o nim. (...) W cały ten kalejdoskop postaci i osobowości wciela się tylko dwójka aktorów - Dorota

 Kolak oraz Grzegorz Chrapkiewicz. To spotkanie dwóch aktorskich indywidualności Wybrzeża kończy się remisem ze

 wskazaniem na Dorotę Kolak. Chrapkiewicz w niektórych scenach nie potrafi zostawić za sobą swej vis comica, która

 ciągnie się za nim jak niepotrzebny ogon, promieniuje na role, którym przydatny byłby cień i chłód aktora. Pozostaje wciąż

 gdzieś ukryta, ale widoczna, w nieporadnych ruchach, grymasach twarzy czy tonie głosu, przeszkadzając czasem przez to w

 głębszym szkicowaniu postaci.
Kolak z wielkim taktem wygrywa opowieść Właścicielki o wypadku, w którym zginął jej kilkuletni synek - nie ma tu ani

 jednego zbędnego gestu czy drżenia głosu. Mówi tak, jakby poruszała ustami do tekstu nagranego na taśmie, jest gdzieś

 obok - ona i wspomnienie, nie mieszczące się w jej wątłym ciele. To i prawie odczłowieczający rytm wypowiedzi tylko

 podkreślają, jak głęboko nasiąkła bólem, jak strasznie usiłuje zdystansować się wobec tego, co spotkało ją przed laty"

Krzysztof Górski - Gazeta Wyborcza
 

Berlińska Rewia Kabaretowa

Teatr Ludowy w Krakowie

Premiera: marzec 2002

scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
scenografia: Michał Urban
aranżacje: Jan Jarczyk

kierownictwo muzyczne: Halina Jarczyk
choreografia: Rafał Dziemidok
wystąpili: Tomasz Wysocki, Andrzej Deskur, Tadeusz 
Łomnicki, Janusz Radek, Michał Chludziński, Jarosław Szwec, Stanisław Berny, Małgorzata Krzysica, Iwona Konieczkowska oraz zespół "Czarna Papyka" i Marek Bazela na fortepianie

Janusz Radek za wykonanie songu "Ja jestem wamp"

z tego spektaklu zdobył Grand Prix na Festiwalu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu w 2003 roku.

"Niezwykła podróż do kabaretów Monachium, Zurychu i Berlina z lat 30. ubiegłego wieku, kiedy powstawały wielkie przeboje

 europejskich rewii („Ja jestem wamp”, „Odrobinę tęsknoty”, „Novak nie da mi się stoczyć”), wykonywane potem przez Ute

 Lemper czy Marlenę Dietrich. Za brawurowe wykonanie pochodzącej ze spektaklu piosenki „Ja jestem wamp” Janusz

 Radek otrzymał Grand Prix, Nagrodę Dziennikarzy oraz Nagrodę Publiczności na 24. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we

 Wrocławiu (2003).
Reżyser Łukasz Czuj – z dużą wrażliwością przywołuje dla Państwa ten klimat i atmosferę w „Berlińskiej Rewii

 Kabaretowej”, a uzdolnieni wokalnie aktorzy Teatru Ludowego – ze swobodą i humorem wprowadzają nas w świat postaci

 niemieckiego kabaretu. W roli Kaspara Beila występuje Janusz Radek – artysta o niezwykłej skali głosu, znany Państwu z

 musicali „Sen Nocy Letniej” i „Jesus Christ Superstar”.
Znakomita oprawa muzyczna, czarny humor, wyśmienita gra aktorska i nowoczesna choreografia zapewnią półtorej godziny

 wyjątkowo przyjemnego drażnienia zmysłów wszystkim miłośnikom teatru muzycznego i nie tylko im. "

Ultramaryna
 

Cafe Panika

Teatr Współczesny we Wrocławiu

Rewia paniczna napisana w oparciu o teksty Rolanda Topora, dadaistów oraz własnych apokryfów

Premiera: marzec 2003

scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj

scenografia: Michał Urban

choreografia: Jacek Tomasik

muzyka: Marek Bazela

wystąpili: Dorota Abbe, Łucja Burzyńska, Elżbieta Golińska, Małgorzata Stępień, Bolesław Abart, Dariusz Maj, Tomasz Tyndyk, Bartosz Woźny

foto. Anna Łoś

"Cafe Panikę znajdziecie na strychu wrocławskiego Teatru Współczesnego. Trzy piętra ponad zgiełkiem miasta jej
 bohaterowie porwą was w podróż do kafejki pełnej lęków, żądz i westchnień

(...) Piosenki, które nucą i którymi bałamucą ci szaleńcy, olśniewają. Bo "Cafe Panika" to świetne aktorskie interpretacje.
 Można pęknąć ze śmiechu, oglądając scenę, w której Dorota Abbe, Bartosz Woźny i Bolesław Abart uprawiają za
 kontuarem miłość francuską. Zawrotne przekomarzania się Minutki i Aleksandra, ich licytacja kobiecych wdzięków,
 kończąca się seksualną zabawą na kawiarnianym stoliku w towarzystwie stada słoni, urzeka. Bolesław Abart zagrał bodaj
 najciekawszą rolę od kilku sezonów - fantastycznie czuje partnerów, buduje więź porozumienia z widzami każdym gestem,
 mimiką twarzy. Genialnie panuje nad ciałem.

Jest w tym niezwykle poetyckim spektaklu wiele z klimatu piosenek i scen Przybory i Wasowskiego, tyle że dosadniejszych,
 bo apokaliptyczny i czarny humor wierszy, piosenek i prozy Bursy, Dymnego, Eluarda, Libmanna, Olejnikowa, Topora,
 Charmsa, Mehringa czy Ringelnatza ostrzej dotyka intymnych sfer człowieka, a lekkość kabaretowej zabawy bywa
 gruntowana strugami potu na twarzy aktora. Całość, bywa, zapiera dech w piersiach, bywa, nieco kłopocze. Cierpiący na
 bezsenność nie mają w Cafe Panika czego szukać."

Leszek Pułka, Gazeta Wyborcza

Królowa Nocy

Produkcja Panga Pank

komiks muzyczny na wokalistę i muzyków

Premiera: czerwiec 2003

scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj

kier. muzyczne: Halina Jarczyk

Wystąpili: Janusz Radek

Zespół muzyczna: Jacek Hołubowski, Grzegorz Piętak, Halina Jarczyk

"

 "A Radek? Kto zacz? Nie wielkiego. Fenomen - i tyle. W samym środku mej
 ojczyzny, wśród sążniście rozgdakanego plemienia mego - nie kura, czyli artysta
 dziś raczej bez szans. Wielka kruchość o twarzy Pierrota, twarzy jasnej jak biała
 twarz Jeana-Louisa Barraulta w Komediantach Marcela Carné. Czasem płacze

do środka - połyka łzy. Ma w sobie zarazem wściekłość Brela, czułość Piaf, lód
 Dietrich i majestatyczność Milvy. Reżyser Łukasz Czuj wepchnął go lekko w 16
 songów, a on zmienił je w 16 trzyminutowych planet, których nie sposób pomylić.
 Kompletnie różne stany skupienia, różne temperatury, różne faktury. Na każdej
 inaczej się żyje, innym powietrzem oddycha, inaczej czeka na koniec wszystkiego.
 Ktoś kiedyś ukuł określenie: teatr piosenki. Dziś mógłby rzecz całą ująć jednym
 słowem: Radek. On pieśń każdą rozsadza od środka. On głosem albo kąsa, albo
 głaszcze zdumioną przestrzeń. Artysta najzupełniej osobny, nie do podrobienia i
 subtelny niedopuszczalnie, jak na dookolną głuchotę."

Paweł Głowacki Dziennik Polski

Bal u Wolanda

Teatr Rozrywki w Chorzowie

Na podstawie "Mistrza i Małgorzaty" Michaiła Bułhakowa

premiera marzec 2004

scenariusz, reżyseria, oprac. muzyczne : Łukasz Czuj

scenografia: Michał Urban

choreografia: Artur Fredyk

kier. muzyczne: Rafał Smoleń

songi Wolanda: Maciej Maleńczuk

wystąpili: Maciej Maleńczuk, Artur Święs, Elżbieta Okupska, Robert Talarczyk, Anna Kadulska, Barbara Duszczak, Grzegorz Kliś, WItold Szulc, Róża Miczko, Andrzej Kowalczyk, Mirosław Książek, Jacenty Jędrusik, MArta Tadla, Agata Witkowska, Julian Kilar, Jan Bógdoł, Alona Szostak, Dominik Koralewski, Marian Florek, Adam Szymura, Ryszard Chlebuś, Ewa Grysko,

Leopold Stawarz, Jacek Brzeszczyński,

Sławomir Kmieć, Dominik Koralewski, Łukasz Musiał, Rafał Gajewski, Bartłomiej Kuciel, Jakub Lewandowski, Krzysztof Włosiński

orkiestra i balet Teatru Rozrywki

Zespół Homo Twist w składzie: Lala Lewicki, Kuba Rutkowski, Andrzej Skwar

"Łukasz Czuj rozwiązał dylemat, jaki dzisiaj ma każdy reżyser sięgający po Bułhakowa, a mianowicie jak potraktować
 rzeczywistość komunistycznej Rosji. Odtworzenie realiów sprzed 80 lat mogłoby część widowni narazić na szok poznawczy,
 młodzi ludzie nie pojęliby wielu scen, np. tej, w której prezes spółdzielni Nikanor Bosy przydziela metraż po nieboszczyku
 Berliozie.

Dlatego przedstawienie Czuja rozgrywa się w rzeczywistości postkomunistycznej, w której obok siebie istnieje stary i nowy
 porządek. Słychać to w muzyce, w której rockowe numery Homo Twist sąsiadują z przebojem gwiazdy Związku
 Radzieckiego Ałły Pugaczowej "Arlekino". I widać w scenografii Michała Urbana: scenę otaczają monumentalne kolumny,
 relikty socrealistycznej architektury, z których zaczęły odpadać ozdobne kafle.

W starych dekoracjach trwa już współczesna gonitwa za pieniędzmi, konsumpcją i władzą. Łukasz Czuj w zgodzie z duchem
 powieści pokazuje, że chociaż zmieniają się czasy, ludzka skłonność do zła pozostaje niezmienna. Szatan w Moskwie
 współczesnej odkrywa te same co kiedyś grzechy: chciwość, pychę, złodziejstwo, zawiść. Do najlepszych, ale i najbardziej
 przerażających momentów spektaklu należy wieczór w variétés, kiedy banda Korowiowa otwiera na scenie sklep z
 darmowymi towarami. Trzeba widzieć, jak tłum widzów rzuca się do stoisk, jak popycha i tratuje w drzwiach."

Roman Pawłowski - Gazeta Wyborcza

Gombrowicz. Opereta Muerta
Teatr Studio w Warszawie 

Spektakl na podst. tekstów Witolda Gombrowicza  i własnych apokryfów
premiera październik 2004
scenariusz, reżyseria : Łukasz Czuj

scenografia: Michał Urban
muzyka: Marek Bazela
wystąpili: Andrzej Mastalerz, Anna Milewska, Joanna 
Pierzak, Barbara Lauks, Krzysztof Strużycki, Mariusz 
Słupiński, Włodzimierz Press, Stanisław Brudny, 
Wojciech Zieliński

Premiera podczas XIX Międzynarodowych Konfrontacji 
Teatralnych w Lublinie, 2004

"Warto zwrócić uwagę na to, jak w roku Gombrowicza warszawski Teatr Studio radzi sobie z Dostojnym Jubilatem - po 
antyjubileuszowym wirtuozerskim spektaklu Ireny Jun ("Biesiada u hrabiny Kotłubaj") teraz daje "Operę muerta", 
widowisko jubileuszowe, ale całkiem nie w klimacie ku czci. Bardzo to właśnie Gombrowiczowskie, przekorne i 
odległe od tromtadracji, którą autor "Ślubu" tak przecież gardzi. Łukasz Czuj (scenariusz i reżyseria) przyrządził 
inteligentny scenariusz oparty na tekstach Gombrowicza i własnych apokryfach, który składa się na swoisty 
Gombrowicza portret podwójny - z jednej strony to wizerunek pisarza rzuconego losami na emigrację, samotnego, 
szamocącego się ze swoją samotnością i obcością. Z drugiej strony Gombrowicza życie po życiu, czyli opowieść o 
rozmaitego chowu próbach realnych czy tylko pomyślanych zawłaszczeniach Gombrowicza przez Kościół, marksistów,
 partyzantów-patriotów, rodzinę, szlachtę i kogo tam by jeszcze wymienić. Pisarz umyka pogoni próbując być sobą 
mimo tych prób i czającego się w podtekście dymu kadzidlanego jubileuszu ze Skałką w tle. Bardzo to sprytnie obmyślane, 

zwarte, dowcipne i przenikliwie Gombrowiczowskie, przy czym grane z przyjemnością - widać aktorzy bawią
 się tekstem, robią to z pasją i dlatego spektakl budzi żywy odbiór Andrzej Mastalerz stworzył przekonującą postać 
Witolda, a Włodzimierz Press, aktor niedoceniany, po raz kolejny potwierdził swój niepospolity talent charakterystyczny
 (świetny w epizodzie śledczego i biskupa). Zresztą i pozostali wykonawcy wypadli wzorowo, m. in. tegoroczny 
absolwent łódzkiej Filmówki Wojciech Zieliński. Czy Gombrowicz byłby z tego prezentu rad, nie wiem. Ale taka obrona 
na pewno mu się należała. "
 Tomasz Miłkowski Trybuna

Zakład Wytopu Snów im. Zantmana

Fundacja Przyjaciół Sztuk Aurea Porta

Akcja teatralna na podstawie utworów Witolda Gombrowicza rozgrywająca się na terenie dawnej fabryki  Norblina w Warszawie

premiera:  23.10.2004

scenariusz, reżyseria, oprac. muzyczne : Łukasz Czuj

scenografia: Antoni Grabowski

kostiumy: Katarzyna Grabowska

muzyka: Maciej Strzelczyk z zespołem

wystąpili: Marek Frąckowiak, Karol Wróblewski, Agnieszka Wielgosz, Lidia Bogaczówna, Marcin

Rychcik, Jacek Trznadel, Jerzy Pal, Tadeusz

Hankiewicz, Piotr Makarski,  Katarzyna Błachniewicz, Agnieszka Schimsheiner, zespół tancerzy tanga, studenci ASP

produkcja: Krystyna Gierłowska

Akcja widowiska rozgrywała się podczas wyimaginowanej podróży, w której widzowie towarzyszyli tajemniczej postaci
 Zantmana – hochsztaplera i awanturnika. W prologu - rozległy plac przy wejściu na teren fabryki – odgrodzony od
 publiczności – przedstawiał wzburzone fale Oceanu Atlantyckiego – gdzie znaleziony rozbitek Zantman, zostaje wciągnięty
 na pokład tajemniczego Brygu, którym dowodzi kapitan Smith - Biały Murzyn. Razem z nim i załogą brygu – publiczność
 rusza śladami przygód Zantmana. Odkrycie przez Zantmana fatalnej właściwości kapitana staje się przyczyną jego
 przykrych przygód. W kolejnych halach fabrycznych i na otwartej przestrzeni razem z głównym bohaterem, wyrzuconym do
 morza w Szklanej Kuli - trafiamy na Wyspę Dziewic (gdzie zamknięte w klatkach – maszynach dziewice, snują nieustannie
 swoje zwierzenia, spowiadają się widzom ze swoich najskrytszych namiętności), do mrocznego portu Retiro (zaludnionego
 Martwymi Tancerzami, Arystokracją na krawędzi załamania nerwowego, ukrytym na jeżdżącej drezynie zamachowcem, który
 wygrał II wojnę itd., palaczami opium, rzeźnikami z podtekstem metafizycznym), na statek transportujący sny i odciski
 ludzkich dusz (gdzie w ładowni transportowane były – plastynaty – odciski ludzkich dusz wraz z ich opiekunkami, zaś na
 górnym pokładzie królowali pogrążeni w melancholii marynarze. Tutaj dokonywał się ostatni akt podróży Zantmana: gdy
 kapitan Smith w ataku szału zestrzeliwuje go). W finałowej części zdarzenia – pogrzebowy kondukt z ciałem Zantmana
 dociera do Wielkiego Muzeum Tancerza Mecenasa Krakowskiego – świątyni operetki wzniesionej przez kulawego i
 garbatego wielbiciela wiedeńskich arii, gdzie uczestniczymy w makabrycznej stypie ku jego czci, połączonej z apoteozą
 bosko-zidiociałej operetki.  Każda z części była zamkniętą – autonomiczną historią, odmienną w charakterze, stylistyce iv emocjach. Finałem akcji była Operetkowa Uczta – w Hali Wytopu metali – gdzie widzowie wraz z uczestnikami zdarzenia,
 przy dźwiękach szalonego jazz-bandu Macieja Strzelczyka – zostali wciągnięci do wspólnej zabawy i ucztowania.

Na Festiwalu Małych Form "Kontrapunkt" w Szczecinie (23.04.2006) - Alina Czyżewska dostała wyróżnienie za rolę i nagrodę dziennikarzy.

W listopadzie 2005: za tę samą rolę Czyżewska dostała II nagrodę na 34 Ogólnopolskim Festiwalu

Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu!!!

www.czuj.pl/49.htm

"Czterdzieści dziewięć to nowy monodram Aliny Czyżewskiej, oparty na głośnej i skandalizującej autobiografii krytyka 
sztuki Catherine Millet oraz na fragmentach tekstów teoretycznych Kazimierza Malewicza. Spektakl, wyreżyserowany 
przez Łukasza Czuja, jest swoistą kontynuacją pierwszego monodramu Czyżewskiej - gombrowiczowskiego 
"Dziewictwa". Niewinna niegdyś Alicja opowiada o swych erotycznych przygodach z niezliczonymi partnerami. Orgie 
seksualne uniezależnione są od kwestii moralnych, nie są perwersyjne, lecz po prostu przyjemne. Zaś w stroju 
kobiety nie ma nic, co świadczyłoby o wyuzdaniu   czarny golf, spódniczka, rajstopy, beret. Przestrzeń sceny 
przedzielona jest wszerz białą linią. Jeszcze stolik, kawałek białego kołka oraz czarny kwadrat na białej ścianie. To on, 
jak w 1915 roku, jest władcą, abstraktem i ideałem. Jest środkiem ciężkości świata, do którego dąży kobieta w czerni. 
Całkowite uprzedmiotowienie własnego ciała to jedna z możliwości osiągnięcia niebytu. W tej metodzie zamieniania 
się w  dzieło sztuki, wyrażania idei bohaterka zachowuje  niewinność i elementarne dążenie do szczęścia.   
Siłą tego spektaklu jest obrazowość tekstu i czystość formy. Wyuzdanie seksualne, przełożone na język prostych 
działań scenicznych, pozostawia widzom swobodę wyobraźni i interpretacji. Czasem tylko nachalne i jednoznaczne 
zastosowanie podłużnego rekwizytu, nadmiar gestów i ruchów podkopują misterną sieć skojarzeń. 
A czarny kwadrat zobowiązuje  przecież do czystości"     
 Katarzyna Rączka, Teatr 4-6/2005

Bitwy

Teatr na Woli w Warszawie

Fundacja Przyjaciół Sztuk Aurea Porta

Spektakl na podstawie sztuk Rolanda Topora

premiera: lipiec 2005

scenariusz, reżyseria, oprac. muzyczne : Łukasz Czuj

scenografia: Antoni Grabowski

kostiumy: Katarzyna Grabowska

wystąpili: Agnieszka Wielgosz, Marek Frąckowiak,

Karol Wróblewski

"Sukcesem okazała się także produkcja niezależna Fundacji Aurea Porta Marka Frąckowiaka (w tym spektaklu 
wyśmienitego),  "Bitwy" Rolanda Topora i Jeana-Michela Ribesa w reżyserii Łukasza Czuja. 
 Reżyser z wielkim wyczuciem przełożył opowieści osnute specyficznym czarnym humorem na język czasów, kiedy terroryzm 
 stał się bez mała chlebem powszednim. Premiera miała miejsce 15 czerwca na scenie Teatru Na Woli i pewnie nikt nie 
przypuszczał, że lękowa atmosfera w tym spektaklu stanie się prorocza wobec tragedii w londyńskim metrze."

Tomasz Miłkowski Przegląd

Fundacja Poemat, PWST Kraków

Widowisko muzyczne

premiera: marzec 2006

scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj

teksty piosenek: Michał Zabłocki

przestrzeń: Michał Urban

kostiumy: Małgorzata Kural

fotografie: Arkadiusz Sędek

 muzyka: Agnieszka Chrzanowska, Kuba Głowaczewski (MOLD), Krzysztof Filus (Kulturka), Jacek Łągwa (Ich Troje), Dominik Kwaśniewski, Tomasz Mars, Adam Prucnal, Adrian Konarski

wystąpili: Agnieszka Chrzanowska, Beata Kacprzyk, Dominik Kwaśniewski, Tomasz Mars

zespół muzyczny w składzie: Jacek Hołubowski (akordeon), Tadeusz Leśniak (klawisze),

Jacek Korohoda (gitara), Dominik Wywrocki (kontrabas, gitara basowa)

"

Pan Kazimierz” to muzyczna podróż teatralna, której tematem jest przeszłość i dzień dzisiejszy Kazimierza: odkrywanej na
 nowo dzielnicy, gdzie mieszają się różne tradycje religijne, obyczajowe, historyczne.

Scenariusz zbudowany jest w oparciu o piosenki opowiadające historię postaci autentycznych i fikcyjnych żyjących na
 krakowskim Kazimierzu. Głównym bohaterem jest szafa znaleziona w mieszkaniu Kazimierza Jakubczyka, lokatora jednej
 ze starych kamienic, nieopodal Placu Nowego. Ten niezwykły mebel trafiał wcześniej do wielu mieszkań, był świadkiem
 wielu niezwykłych historii. Kolejne piosenki, są jak dokumenty czy świadectwa wyciągane z tej szafy – układając się w
 jedyny w swoim rodzaju pitawal kazimierzowski.

Produkcja Panga Pank i Fundacja Aurea Porta

widowisko muzyczne

premiera: październik 2006

scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj

kierownictwo muzyczne: Krzysztof Filus  

scenografia: Małgorzata Kural

tłumaczenia: Michał Chludziński, Artur Kożuch

Wystąpili: Janusz Radek, Marek Frąckowiak,

Zespół Kulturka

produkcja: Fundacja Przyjaciół Sztuk Aurea Porta;

Agencja Panga Pank

realizacja produkcji: Krystyna Gierłowska,

Anna Wierzchowska

www.la-dolce-nrd.pl

Produkcja: Krakowskie Reminiscencje Teatralne

spektakl dramatyczny

premiera: kwiecień 2007

scenariusz: Michał Olszewski

 reżyseria: Łukasz Czuj

kostiumy: Elżbieta Rokita

Wystąpili:

Syn: Tadeusz P. Łomnicki

Ojciec - Krzysztof Górecki

Matka - Elżbieta Karkoszka

Karzeł - Jerzy Pal

Rezydent 1 - Jarosław Szwec

Rezydent 2 - Wojciech Skibiński

Milicjantka -Lidia Bogacz

Wnuk - Karol Zapała

Agata - Anna Piróg

Prowadzący Akademię - Andrzej Szwalec

Chór emerytów – członkowie kabaretu „Nie bardzo starszych pań i panów”

Produkcja: Krzysztof Karaś

strona internetowa

Teatr Rozrywki w Chorzowie

premiera: kwiecień 2008

adaptacja powieści Eduardo Mendozy

Adaptacja i reżyseria: Łukasz Czuj

Scenografia i kostiumy: Michał Urban

Teksty songów: Michał Chludziński

Muzyka: Jacek Łągwa

Występują: Artur Święs, Elżbieta Okupska, Maria Meyer, Jacenty Jędrusik, Anna Sroka, Izabela Malik, Jarosław Czarnecki, Sebastian Ziomek, Krzysztof Włosiński, Róża Miczko, Anna Ratajczyk,  Alona Szostak i inni

Leningrad

Teatr Piosenki, Wrocław

premiera luty 2009

na podstawie piosenek grupy "Leningrad"

Występują:  Tomasz Mars i Mariusz Kilian

Scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj

Zespół muzyczny w składzie: Krzysztof Łochowicz (aranżacje i gitary), Marek Henryk Mars - bas, Marek Krupa - klawisz, akordeon, saksofon, Damian Mielec - instrumenty perkusyjne.

Scenografia, kostiumy: Elżbieta Rokita

Teksty tłumaczeń przygotował Michał Chludziński

Produkcja: Iwona Paluchiewicz

Teatr Polski, Bielsko-Biała

premiera marzec 2009

sztuka Mikołaja Gogola

Adaptacja i reżyseria: Łukasz Czuj

Tłumaczenie -  Agnieszka Lubomira - Piotrowska.

Scenografia: Michał Urban

Muzyka: Krzysztof Filus

Choreografia: Jerzy Waligóra

Występują m.in. : Mirosław Neinert, Rafał Sawicki,  Kazimierz Czapla, Adam Myrczek, Marta Sawicka, Magdalena Korczyńska, Magdalena Gera, Jerzy Dziedzic, Tomasz Lorek, Kuba Abrahamowicz, Artur Pierściński, Sławomir Miska