Urodziłem się w Krakowie, a konkretnie w Nowej Hucie, u schyłku lat sześćdziesiątych. Mieszkam w Krakowie, ale czasami też w
Borzęcinie, niedaleko Tarnowa. W Borzęcinie urodził się Sławomir Mrożek, ale nie wyciągałbym z tego zbyt daleko idących wniosków.
Często mieszkam też w wagonach klasy drugiej pociągów pośpiesznych PKP (Intercity S.A. albo Przewozy Regionalne S.A.)
W dzieciństwie chciałem zostać robotnikiem drogowym, co wzbudziło niebywałą konsternację u mojej wychowawczyni. W celu ustalenia
powodów mojego braku entuzjazmu dla takich zawodów jak lekarz, milicjant czy adwokat nauczycielka wezwała do szkoły moich
rodziców, którzy jednak nie podzieli jej obywatelskiej czujności, uznając, że dzieciakowi i tak prędzej czy później wyparują fanaberie z
głowy. I mieli rację, chociaż czy do końca to nie jestem pewien. W każdym razie na skutek zbiegu nieszczęśliwych wypadków,
napisałem w szkole średniej dramat punkowy, wyrażający sprzeciw wobec upadku ideałów młodości. Dramat wystawiłem obsadzając się
w roli głównej, przedstawienie spodobało się, pojechało na festiwal, dostało nagrodę, ja zaś porzuciłem planowaną wówczas z
rozmachem karierę biologa, na rzecz podejrzanej profesji teatrologa uniwersyteckiego. Pięć lat studiów w oparach wielowiekowej tradycji
alma mater przypadło na dziwny czas rozpadu komunizmu i tworzeniu się nowych możliwości. Spędzałem więc sporo czasu na
demonstracjach przeciw Jaruzelskiemu, służbie wojskowej, kłamstwom w telewizji, pobiciom studentów, raz byłem za, raz przeciw. Aż
przyszedł rząd Mazowieckiego i karnawał się skończył. Wydawałem więc pisma o sztuce (już bez cenzury), pisałem o sztuce, a nawet
oceniałem sztukę innych, robiłem spektakle plenerowe (też bez cenzury, jak choćby "Krakowisko" razem z Piwnicą po Baranami ), a także
traciłem sporo czasu w piwnicy Krzysztofory i niestety zlikwidowanej już kawiarni "Kolorowa". Stypendium naukowe jak raz
wystarczało na książki i wino Sangria. Jeszcze dobrze nie skończyłem z Uniwersytetem, a już wylądowałem na reżyserii w PWST.
Pamiętam stamtąd seminaria u Krystiana Lupy, wykłady Józefa Tischnera, wielu fantastycznych aktorów, z którymi przyjaźnimy się do
dzisiaj. Potem wziąłem dziekankę, zrobiłem spektakl plenerowy na Kazimierzu ("Noc chasydów" na Festiwal Kultury Żydowskiej), po
którym dyrektor Teatru Rozrywki w Chorzowie zaproponował zrobienie spektaklu o rosyjskich absurdalistach - oberiutach. Spektakl
powstał ("Tango Oberiu. 1928") - dostał dobre recenzje, objechał kilka festiwali w kraju. I tak to się zaczęło i toczy do teraz. Ostatnio
doliczyłem się ponad 30 najróżniejszych realizacji.
Przedawkowanie teatrem Kantora wywołało u mnie niebezpieczne skutki uboczne, zwłaszcza zainteresowanie wszelaką awangardą.
Robiłem w teatrze: oberiutów, dadaistów, surrealistów, ekspresjonistów. Zajmowałem się kabaretem niemieckim i awangardą rosyjską.
Realizowałem widowiska plenerowe, koncerty i spektakle taneczne. Nie znam nut, nie mam słuchu, nie śpiewam i pewnie dlatego cały
czas robię teatr muzyczny lub muzyką podszyty.
Inscenizowałem dramaty, adaptowałem prozę, przerabiałem wiersze na piosenki. Prawie zawsze wplatałem w akcję songi, używałem
grającej na żywo orkiestry. Pracowałem z aktorami, wokalistami, tancerzami, dziwakami. Nie pracowałem z dziećmi i zwierzętami z
czego niezwykle się cieszę. Nie wystawiałem nigdy Szekspira, Moliera i Zapolskiej, co nie znaczy, że kiedyś tego nie zrobię. Miałem wiele
dobrych recenzji, a nawet kilka entuzjastycznych. Kilka razy recenzencki walec przejechał po mnie tam i z powrotem. Jeden krytyk
teatralny pocałował mnie w rękę.
Wolę noc od dnia. Wolę knajpę niż czytelnię, choć w obu tych miejscach spędziłem sporo czasu. Czytam i oglądam wszystko, zaśmiecam
mózg magazynami dla kobiet, pismami komputerowymi, prasą polityczną, programami dla młodzieży, filmami gore, muzyką punkową i
współczesnym malarstwem. Nie czytam przed zaśnięciem Kierkegaarda, zazwyczaj wypijam piwo. Zazdroszczę kolegom, którzy napisali i
nawet wydali książkę. Nie mam do tego cierpliwości. Chociaż w teatrze wytrzymuję trzy, cztery miesiące prób. I zawsze brakuje czasu.
Co mam zrobić dziś robię jutro, a często nawet w następnym tygodniu. W końcu to Piotr Skrzynecki mawiał: pośpiech poniża.
A tak naprawdę to uważam, że życie bywa całkiem fascynujące, jak mu się przyjrzeć z bliska jak powiedział jeden melancholik zanim
strzelił sobie prosto w głowę.
Informacje biograficzne
Łukasz Czuj: reżyser, scenarzysta, organizator zdarzeń kulturalnych, wydawca, redaktor pism artystycznych
Studiował: teatrologia UJ, reżyseria PWST w Krakowie
Założyciel i dyrektor Centrum Dramaturgii Polskiej w Krakowie (1996 2000), pierwszego w Polsce niezależnego ośrodka
dokumentacyjno warsztatowego zajmującego się współczesną dramaturgią polską. Działalność Centrum obejmowała: organizację sesji,
ocenę nadsyłanych tekstów oraz publikację periodyku Dramaturgia Polska (ukazało się 6 numerów).
Redaktor naczelny wydawnictw artystycznych: Krakowski Kurier Konferencyjny (1991) Krakowski Kurier Kulturalny (1991-1992),
Szkice - pismo artystyczne (1992 -1994), Dramaturgia Polska (1997-2000).
Autor scenariuszy i reżyser szeregu autorskich przedsięwzięć teatralnych, w tym głośnej trylogii opartej na tekstach rosyjskich
Oberiutów (Tango Oberiu 1928, Sen pogodnego karalucha, Symfoniczna wazelina 1917). Uznawany za specjalistę od teatru
surrealistyczno - dadaistycznego.
Reżyser spektakli dramatycznych, widowisk plenerowych, muzycznych, programów telewizyjnych.
Laureat nagrody za reżyserię i scenariusz spektaklu "Tango Oberiu.1928" na II Festiwalu Teatrów Dramatycznych w Zabrzu 99'.
Za ten sam spektakl nominowany do nagrody Paszportu Polityki rok 1997.
Autorski spektakl "Sen pogodnego karalucha" był kilkakrotnie wymieniany w ankiecie "Teatru" "Najlepsi w roku 1999" w kategoriach
najlepsza reżyseria, adaptacja i spektakl dramatyczny.
Muzyczny show Janusza Radka "Królowa Nocy" (scenariusz i reżyseria Łukasz Czuj) został uznany za najciekawszy spektakl muzyczny
roku 2004 w ankiecie pisma "Teatr".
W latach 2000-2001 pełnił funkcję konsultanta programowego Teatru Muzycznego w Gliwicach.
Organizator sesji warsztatowych: "Pisanie dla teatru" (Teatr im. Słowackiego w Krakowie 1994) "Pisanie dla telewizji" (Teatr Rozrywki
w Chorzowie 1995), "Scenariusz teatralny" (Krakowskie Reminiscencje Teatralne 1996), "Języki współczesności" (Krakowskie
Reminiscencje Teatralne 1997).
W latach 2000-2001 członek jury Festiwalu Teatrów Studenckich Proscenium.
W roku 2003 członek Rady Programowej Krakowskich Reminiscencji Teatralnych
W
roku 2008
razem z Michałem Urbanem wygrał konkurs na projekt aranżacji stałej w muzeum
umiejscowionym w dawnej Fabryce
Schindlera w Krakowie. Temat wystawy „Kraków czasu okupacji”. Obecnie powstaje
finalny projekt ekspozycji.
Publikował w Didaskaliach, Tygodniku Małopolska i Dialogu.
Spis realizacji
Spektakle teatralne
1. Tango Oberiu.1928 - Teatr Rozrywki w Chorzowie. 1997
2. Sen pogodnego karalucha -Teatr Mniejszy, Teatr im. Słowackiego w Krakowie. 1999
3. Symfoniczna Wazelina. 1917 - Teatr Ludowy w Krakowie. 1999
4. Opowieści Jedenastu Katów - Teatr Ludowy w Krakowie. 2000
5. Dwa - Teatr Wybrzeże w Gdańsku. 2001
6. Berlińska Rewia Kabaretowa - Teatr Ludowy w Krakowie. 2002
7. Cafe Panika - Teatr Współczesny we Wrocławiu. 2003
8. Bal u Wolanda - Teatr Rozrywki w Chorzowie. 2004
9. Gombrowicz. Opereta Muerta - Teatr Studio w Warszawie. 2004
10. Czterdzieści dziewięć - Krakowskie Reminiscencje Teatralne. Kraków 2005
11. Bitwy - Teatr na Woli w Warszawie. 2005
12. Tempora Travel - Krakowskie Reminiscencje Teatralne 2007
13. Przygoda fryzjera damskiego - Teatr Rozrywki w Chorzowie 2008
14. Leningrad - Teatr Piosenki we Wrocławiu 2009
15. Rewizor - Teatr Polski, Bielsko -Biała 2009
Spektakle muzyczne, recitale
1. Miłość, zbrodnia i sikawka - Teatr Muzyczny w Gliwicach. 1998
2. Na prawo most, na lewo most - Teatr Rozrywki w Chorzowie. 1998
3. Halloween - Teatr Muzyczny w Gliwicach. 2002
4. Tango i Herman - Fundacja Starego Teatru w Krakowie. 2003
5. Królowa Nocy - Scena Alchemia w Krakowie. 2003
6. Tajemnice paryskich nocy - Teatr Współczesny we Wrocławiu 2003
7. Królowa Nocy - program TVP2. 2004
8. Pan Kazimierz - PWST Kraków. 2006
9. La Dolce NRD - Fabryka Norblina w Warszawie. 2006
Widowiska plenerowe, akcje, performance
1. Krakowisko - Święto Kopców Krakowskich organizowane przez Piwnicę pod Baranami. 1992
2. Noc chasydów - Festiwal Kultury Żydowskiej w Krakowie. 1995
3. Noc proroków - Krakowskie Reminiscencje Teatralne. 1997
4. Studnia skarbnika - Teatr Muzyczny w Gliwicach na zamówienie EXPO 2000 w Hanowerze 2000
5. Dom Oberiu - Krakowskie Reminiscencje Teatralne. 2001
6. Ciało, miasto, krew - Krakowskie Reminiscencje Teatralne. 2003
7. Zakład Wytopu Snów imienia Zantmana - Fabryka Norblina w Warszawie. 2004
Czytania dramatów (1999-2004, Teatr Ludowy w Krakowie, Teatr Dramatyczny w Warszawie)
1. Radosław Figura "Pod czarnym słońcem"
2. Krzysztof Derdowski "W Szwecji", "W bramie"
3. Natalia Ginsburg "Sekretarka"
4. Katarina Frosterson "Sala P"
5. Elfriede Jelinek "Nora"
6. Rainald Goetz "Jeff Koons"
7. Radosław Figura "Czas anioła"
8. Martin McDonagh Czaszka z Connemara (razem z Teatrem Dramatycznym w W-wie)
9. Elfriede Jelinek Zajazd albo tak czynią wszyscy
10. Pier Paolo Passolini Chlew (razem z Teatrem Dramatycznym w W-wie)
